DivX - stratna metoda kompresji obrazu filmowego, w nowszych wersjach zgodna z MPEG-4 część 2, pozwalającą zapisać na zwykłej płycie kompaktowej filmy o długości ok. 90 min. i jakości niewiele ustępującej DVD-Video.

Wykorzystywana także do przesyłania filmów przez Internet.

Do odtwarzania wymagany jest układ komputerowy posiadający odpowiednio wydajny procesor do dekodowania programowego (np. komputer osobisty lub konsola Xbox) lub dekoder sprzętowy (np. w niektórych odtwarzaczach DVD).

Pierwotnie pod nazwą "DivX " występowała nielegalnie udostępniona, zmodyfikowana wersja kodeka MPEG 4 autorstwa Microsoftu.

Dokonał tego francuski haker Jérôme Rota (ur. 1973 w Montpellier).

Warto jednak zauważyć, że kodek ten, pomimo sugerującej to nazwy, nie jest zgodny ze standardem MPEG-4 (tak samo DivX 3) - Microsoft nazwał go tak ponieważ myślał, że zostanie on właśnie wybrany jako ten standard.

Ponieważ tak się nie stało, kolejne wersje tego kodeka nosiły już nazwę Windows Media Video.

Autorzy DivX-a postanowili jednak stworzyć własną implementację kodeka MPEG-4. W ten sposób powstał Project Mayo, z którego następnie wykształcił się obecny, komercyjny DivX oraz otwarty XviD.

Wersje DivX od 4 do 6.x są zgodne ze standardem MPEG-4 ASP. Wersja 7 jest zgodna z standardem MPEG-4 AVC .

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

odtwarzacz multimedialny

Producent Apple Inc.

System operacyjny Windows 2000/XP/Vista / Mac OS 10.4 lub nowszy

Pierwsze wydanie 2 grudnia 1991

Aktualna wersja stabilna 10.0 (Mac OS X 10.6)

7.6.5 (Windows, Mac OS X 10.4/10.5)

Licencja Freeware

http://apple.com/quicktime/

QuickTime jest technologią multimedialną rozwijaną przez firmę Apple. Program zdolny jest do odtwarzania plików w różnych formatach DV, media, tekstu, dźwięku, animacji, muzyki.

Dostępny dla systemu operacyjnego Mac OS (9, 8, 7 itd), Mac OS X oraz Microsoft Windows.

Zapewnia również wsparcie dla oprogramowania takiego jak iTunes, Quick Time Player i przeglądarki internetowej Safari.

Read more »

AVI (ang. Audio Video Interleave) to kontener danych audiowizualnych.

Został wprowadzony w roku 1992 przez firmę Microsoft jako element strategii przystosowania systemu Windows do obsługi multimediów, stanowiący część technologii Video for Windows.

Technologia

Format AVI jest specjalną odmianą formatu RIFF. Od formatu RIFF zapożyczono sposób zapisywania danych poprzez ich podział na części.

Każdy „kawałek” oznaczany jest identyfikatorem FourCC. Format AVI rozszerza tę technologię, dodając dwa lub, opcjonalnie, trzy „podkawałki”.

Pierwszy z nich (hdrl) stanowi nagłówek pliku i zawiera metadane określające plik video, takie jak rozmiar obrazu i liczbę klatek.

Drugi „podkawałek” (movi) zawiera właściwe dane audiowizualne. Trzeci, opcjonalny (idxl), gromadzi informacje o położeniu „kawałków” wewnątrz pliku AVI.

Zapisywanie danych umożliwia proces zwany kodowaniem, zaś odczyt - dekodowanie.

Technologia RIFF wykorzystana w formacie AVI daje możliwość kodowania danych nieskompresowanych lub poddanych kompresji.

Najczęściej stosowane w nim formaty kompresji obrazu to XviD, DivX, Intel Real Time Video, Indeo, Cinepak, MJPEG, Editable MPEG, VDOWave, ClearVideo/RealVideo, QPEG, MPEG-4 część 2 i inne.

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

edytor filmów

Producent Microsoft

System operacyjny Microsoft Windows

Pierwsze wydanie 14 września 2000

Windows Movie Maker - edytor filmów, który po raz pierwszy został dołączony do systemu operacyjnego Windows ME.

Daje on dostęp do opcji takich jak dzielenie filmu na klipy czy dodawanie komentarza audio lub też łączenie obrazów tak aby były w jednym ciągu.

Pliki zapisywane są w formacie Windows Media Video (.wmv). Jest programem typu freeware, co oznacza, że można go darmowo pobrać z Internetu.

Program jest bardzo prosty w obsłudze. Zaimportowane klipy wideo przenosi się na oś, można też pod nie podłożyć jedną ścieżkę dźwiękową.

Od wersji 2.1 (która pojawiła się w Service Packu 2 dla Windows XP program daje możliwość zastosowania różnych animacji przejść, efektów wideo, tytułów i napisów końcowych.

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

narzędzie do nagrywania płyt CD/DVD

Producent Nero AG

System operacyjny Windows, Linux

Pierwsze wydanie 17 lipca 1997

Aktualna wersja stabilna 9.4.13.2d (Windows) / 28 sierpnia 2009; 120 dni temu

4.0.0.0 (Linux) / 17 września 2009; 100 dni temu

Licencja Shareware

Nero Burning ROM to jeden z najpopularniejszych programów służących do nagrywania płyt CD/DVD pod kontrolą systemu Windows. Współpracuje z wieloma nagrywarkami – do wielu z nich do niedawna był dołączany standardowo, obecnie jego miejsce zajął uproszczony Nero Express. Nero Burning ROM jest jednym z najbardziej zaawansowanych programów w swojej klasie, pozwalającym nagrywać wiele rodzajów danych na płytach CD/DVD. Potrafi zapisywać dane w trybie wielosesyjnym. Wchodzi on w skład pakietu Nero składającego się z większej liczby programów.

Nazwa programu jest grą słów, nawiązującą do Nerona (Nero), który wsławił się m.in. tym, ze był podejrzewany o spalenie Rzymu (ang. burning Rome) co z kolei odnosi się do wyrażenia "burning (CD)ROM".

Nero Linux

Wersja tego popularnego programu dla systemów *nixowych została wydana 12 marca 2005 roku jako darmowy "upgrade" dla użytkowników posiadających już Windowsowy odpowiednik. NeroLinux posiada większość funkcji okienkowej wersji i używa do działania graficznej biblioteki GTK+. Od 12 grudnia 2007 roku dostępna jest darmowa wersja trial dla wszystkich.

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

Rozszerzenia pliku .ogg .oga

Typ MIME audio/ogg, audio/vorbis, audio/vorbis-config

Producent Xiph.Org Foundation

Typ dźwięk

Strona internetowa

libvorbis

kodek dźwięku (wzorcowa implementacja)

Producent Xiph.Org Foundation

Aktualna wersja stabilna 1.2.3

Licencja licencja BSD

www.vorbis.com

Vorbis to stratny kodek dźwięku z rodziny Ogg. Bardzo często używany jest w połączeniu z kontenerem Ogg i nosi wtedy nazwę Ogg Vorbis, często błędnie zapisywaną tylko jako Ogg, czy nawet jako OGG. Ogg Vorbis potrafi obsłużyć do 255 kanałów i ponad 16-bitowy dźwięk w zakresie 6-48 kHz.

Specyfikacje tych formatów są własnością publiczną.

Biblioteki rozprowadza się na prawach licencji z rodziny BSD, a narzędzia na zasadach GNU GPL.

Rozszerzenie plików Ogg Vorbis to .ogg lub .oga.

Charakterystyka formatu Ogg Vorbis

Vorbis jest kodekiem ogólnego zastosowania. Ponieważ jego schemat kompresji przedkłada jakość wynikowej fali dźwiękowej nad jej zgodność z zakodowywanym oryginałem, najlepiej sprawdza się w tworzeniu plików o dużym stopniu kompresji (od 48 do 128 kbps).

Uznaje się, że średnia jakość dźwięku zakodowanego w formacie Ogg Vorbis jest porównywalna do AAC i wyższa niż MP3 o tej samej przepływności.

w odróżnieniu od MP3 format Ogg Vorbis nie jest opatentowany i pozostaje bezpłatny, zarówno do celów prywatnych, jak i komercyjnych

dekodowanie plików zapisanych w tym formacie wymaga większego zapotrzebowania na moc obliczeniową procesora niż MP3 (w przenośnych odtwarzaczach szczególnie uwidacznia się to poprzez skrócenie czasu pracy) jest kodekiem z natury VBR

Aby uniknąć pomyłki przy dobraniu odpowiedniej wartości przepływności w zależności od ilości kanałów dźwiękowych, niektóre programy kodujące materiał audio do formatu Ogg Vorbis (np. Audacity) zamiast jawnie określonej przepływności używają umownej skali Q (skali jakości) odnoszącej się do jakości nagrania.

Poniżej przedstawiono znaczenie poszczególnych jej wartości na skali przepływności dla 2 kanałów dźwiękowych (stereo), 16 bitowego dźwięku o próbkowaniu 44,1kHz:

skala Q (ang. Quality) przepływność nominalna

-2 (tylko aoTuV b2 i nowszy) 32 Kbps

-1 45 Kbps

0 64 Kbps

1 80 Kbps

2 96 Kbps

3 112 Kbps

4 128 Kbps

5 160 Kbps

6 192 Kbps

7 224 Kbps

8 256 Kbps

9 320 Kbps

10 499,9 Kbps

Nowa biblioteka libvorbis w wersji 1.2 zwykle lepiej kompresuje niż wartości podane w tej tabeli.

Obsługa

Odtwarzacze sprzętowe

Elta

8844 MPEG4 DVD/DivX

iAUDIO

X5

iRiver

Lplayer (Q1 - Q10)

U10 (Q1 - Q10)

Clix, Clix 2 (Q1 - Q10)

iFP-700/800/900 (96 - 225kbps, obowiązuje tu średni bitrate a nie parametr Q!)

H120/H140/H300 (Q2 - Q10)

T10, T20, T30, T50, T60 (Q1 - Q10)

E10 (Q1 - Q10)

E100 (Q1 - Q10)

LG

FM37

Meizu M6

(Q1 - Q10)

PENTAGRAM

Eon Cineo

Vanquish R Pocket

Vanquish R SKIT

Riō Karma (Q1 - Q10)

Samsung

SanDisk Sansa Clip (oprogramowanie od wersji 01.01.29)

Vedia

VEDIA A10 (oprogramowanie od wersji 1.3.8)

VEDIA B6

VEDIA V19

VEDIA V39

VEDIA C6+

VEDIA T8

VTec

VTec PRO V39 (Q0 - Q10)

VTec PRO MP640 (Q0 - Q10)

TrekStor vibez

Odtwarzacze obsługujące oprogramowanie Rockbox

Odtwarzacze programowe

foobar2000

DeliPlayer

Winamp

ALSong

XMPlay

XMMS

ZINF

Amarok

jetAudio

KMPlayer

VLC

ogg123 - część pakietu vorbistools, wzorowany na mpg123

Biblioteki dźwiękowe i multimedialne

FMOD wieloplatformowa biblioteka służąca do odtwarzania dźwięku

Tworzenie plików Vorbis

MP3 (ang. MPEG-1/2 Audio Layer-3) - standard (format) zapisu dźwięku poddanego stratnej kompresji

MPEG-1 Audio Layer 3

Rozszerzenia pliku .mp3

Typ MIME audio/mpeg

Typ dźwięk

Informacje o standardzie

Format ten został stworzony w roku 1991 w Niemczech we Fraunhofer-Institut für Integrierte Schaltungen.

Przy tworzeniu jego pierwszej implementacji wykorzystywany był m.in. utwór Suzanne Vegi Tom's Diner w celu dostosowania kompresji do brzmienia ludzkiego głosu. Format używa modelu psychoakustycznego. Pliki w tym formacie mają rozszerzenie .mp3.

Same formaty MPEG-1 i 2 są przeznaczone do stratnego kodowania sekwencji wizyjnych (filmu) i opierają się na zmodyfikowanej dyskretnej transformacji cosinusowej. Uwzględnia on również możliwość zakodowania dodatkowo dźwięku na trzy sposoby (Layer 1, Layer 2 i Layer3). Choć już samo kodowanie dźwięku używa innej metody kompresji.

Layer 3 jako najbardziej zaawansowana została szeroko wykorzystana do zapisu dźwięku. Wpływ na to mogła mieć elastyczność standardu - pozwala on na zapis dźwięku z pominięciem obrazu i zapewnia wyśmienitą jakość nawet przy dużej kompresji.

Należy pamiętać, że standard opisuje jedynie format zapisu. Wszystkie urządzenia i programy potrafiące zapisać dźwięk w tym formacie oraz / lub odczytać go są zgodne z tym formatem.

Sposób kompresji podany poniżej stanowi przykład podany przez autorów formatu w celu wyjaśnienia i opisania, na czym polega format.

Kompresja

Dźwięk jest falą wywołującą drgania powietrza i może być zapisany na wiele różnych sposobów. Jednym z nich jest zapis zmian tego ciśnienia akustycznego w postaci proporcjonalnie zmieniającego się napięcia elektrycznego.

Ta forma analogowa może zostać przekształcona w formę cyfrową, czyli ciąg liczb, odpowiadający wartościami wielkości tego napięcia. Przekształcenia dokonuje się za pomocą przetwornika analogowo cyfrowego.

Jeśli te liczby będą 16-bitowe i będą zbierane 44 100 razy w sekundzie, będzie to odpowiadało standardowi CD Audio. Jest to jakościowo doskonały standard, ale do zapisania wszystkich danych opisujących dźwięk potrzeba stosunkowo dużo miejsca (w przybliżeniu 1,5Mb/s dla stereo), co jest szczególnie kłopotliwe w przypadku konieczności przesyłania tych danych za pomocą sieci. Dźwięk zakodowany w tym standardzie jest zazwyczaj źródłem danych do kompresji MP3 stąd będę się dalej powoływał na jego parametry.

Aby zmniejszyć ilość danych stosuje się różne metody zakodowania tych danych, w tym MP3. MP3 opiera się na wcześniej wspomnianym modelu psychoakustycznym i jest to metoda stratna. Polega na tym, że zostają „usunięte” (stratność) te informacje o dźwięku, które są niezauważalne lub mało istotne dla człowieka (psychoakustyczność).

Aby poprawnie zapisać sygnał analogowy w formie cyfrowej należy mieć na uwadze twierdzenie Kotielnikowa-Shannona o próbkowaniu. Mówi ono, że częstotliwość próbkowania nie może być mniejsza niż podwojona szerokość pasma sygnału. Dlatego w standardzie CD-Audio mamy częstotliwość próbkowania 44,1kHz.

Dalej należy zwrócić uwagę na szum kwantyzacji dający przy 16 bitach szum na poziomie 96 dB mniejszym od maksymalnego poziomu sygnału. Aby zmniejszyć ilość danych należy zmniejszyć częstotliwość próbkowania lub ilość bitów, lub zastosować obydwie te metody. Jeśli zrobi się to w odpowiedni sposób zmiany mogą być niezauważalne i na tym polega standard mp3.

Sygnał wejściowy (do kompresji) o szerokości 20 kHz jest dzielony na 512 odrębnych pasm częstotliwości. Wszystko dzieje się za pomocą filtrów cyfrowych w procesie cyfrowego przetwarzania sygnałów.

W rezultacie otrzymujemy 512 odrębnych sygnałów.

kompresor dźwięku

Producent Mathew T. Ashland

System operacyjny Windows 9x/NT/2000/XP

Aktualna wersja stabilna 4.06 (2009-03-17)

Licencja Freeware

http://www.monkeysaudio.com/

Monkey's Audio – bezstratny kodek dźwięku.

Pozwala zmniejszyć wielkość plików od 40 do 50%.

Pliki zawierające dźwięk w tym formacie mają rozszerzenie .ape

W skład pakietu zawierającego kodek wchodzi wtyczka dla programu

Winamp pozwalająca na odtwarzanie plików z tym rozszerzeniem.

Ponieważ wykorzystana metoda kompresji jest bezstratna (w przeciwieństwie do np. formatu MP3) przy pomocy odpowiednich programów pliki w formacie Monkey's Audio można przekonwertować do plików WAV odpowiadających oryginałowi.

Porównania

Porównując Monkey's Audio z innymi formatami, należy podkreślić, że Monkey's Audio jest formatem bezstratnym.

Porównanie go z innymi bezstratnymi formatami prowadzi do wniosku, że jest on nieznacznie lepszy niż FLAC i znacznie lepszy niż starszy Shorten.

Natomiast porównanie szybkości kodowania i dekodowania prowadzi do wniosku, że Monkey's Audio jest wolniejszy od obu formatów, w związku z tym sprawia problem jego zastosowanie w cyfrowych przenośnych odtwarzaczach dźwięku.

Podobnie Monkey's Audio oferuje mniejszą kompresję niż OptimFrog i Lossless Audio, ale jest od nich szybszy. Problemem jest tutaj również relatywne wolne przeszukiwanie utworu, a jeśli plik zostanie uszkodzony, to dane audio za punktem uszkodzenia zostaną utracone.

Monkey's Audio jest bezstratną metodą kompresji, więc ciężko go porównywać ze stratnymi metodami kompresji, gdyż różne typy kodeków mają różne zastosowania.

Celem Monkey's Audio jest dokładna reprodukcja oryginalnego pliku z wykorzystaniem jak najmniejszej ilości pamięci. Typowy plik Monkey's Audio używa około 600 do 700 kbps dla jakości CD-Audio.

Read more »