Różnicę miedzy obrazem VCD, a DVD widać gołym okiem - obraz VCD w
niektórych przypadkach cechuje jakość gorsza niż na niezużytej taśmie
VHS - wynika to z mniejszej niż na VHS rozdzielczości poziomej oraz
artefaktów powstających podczas kompresji MPEG-1.
RealAudio – format kompresji dźwięku stworzony przez firmę RealNetworks.
Kodek został opracowany głównie z myślą o wykorzystaniu go w strumieniowaniu dźwięku przy łączu internetowym o niskiej przepustowości.
Wiele internetowych stacji radiowych korzysta z RealAudio przy transmitowaniu audycji przez Internet.
Rozszerzenie plików RealAudio to .ra, .rm lub .ram.
Główną aplikacją do odtwarzania RealAudio jest RealPlayer.
Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.
RealVideo - kodek obrazu stworzony przez RealNetworks.
Został po raz pierwszy opublikowany w 1997 roku, a obecna wersja 10 pojawiła się w roku 2004.
RealVideo jest używany do strumieniowej transmisji obrazu w sieciach opartych na protokole TCP/IP (Internet).
Obecnie jest możliwe odbieranie RealVideo zarówno na komputerze, jak i w telefonach komórkowych i urządzeniach PDA.
RealVideo funkcjonuje zazwyczaj z RealAudio, z którym tworzy wspólną całość jako pakiet RealMedia.
Głównym odtwarzaczem RealMedia jest RealPlayer (stworzony przez RealNetworks).
RealPlayer jest obecnie w wersji 10. Aplikacją open source odtwarzającą RealVideo jest MPlayer.
Za pomocą RealPlayer nie jest możliwe zapisanie strumieniowej transmisji RealVideo jako plik. Można do tego celu użyć Mplayer albo StreamBox VCR.
Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.
Platforma sprzętowa Wieloplatformowy
Aktualna wersja stabilna - 1.2.2 / Maj 29, 2009
Licencja -GPL
Winamp - program komputerowy wyprodukowany przez firmę Nullsoft (obecnie oddział AOL) służący do odtwarzania większości plików audio (w tym internetowych stacji radiowych) i wideo.
Winamp posiada też możliwość nagrywania i zgrywania płyt CD, bibliotekę mediów, uzupełnianie danych o utworach z internetowego serwisu CDDB.
Współpracuje z odtwarzaczami multimedialnymi (firmy Apple, Creative i zgodnych z Microsoft Plays For Sure). Możliwości programu można zwiększyć wtyczkami.
Program jest dostępny na platformę Windows.
Historia
Pierwsza wersja programu ukazała się w 1997 roku.
Zbudowana była jedynie z okna zawierającego przyciski play, stop, pause oraz unpause.
Premiera obecnej edycji 5 miała miejsce w 2004 r.
Wersja Winampa 4.x nigdy nie istniała, ponieważ Winamp 5.x jest wersją łączącą cechy serii oznaczonej numerem 2.x i wersji 3.x (2 + 3 = 5).
Alternatywne programy:
AIMP
ALSong
Amarok
CoolPlayer
foobar2000
iTunes
jetAudio
QuickTime
Quintessential Player
RealPlayer
Sonique
Songbird
VLC media player: odtwarzacz multimediów dla wielu platform
Windows Media Player
XMPlay
Ciekawostki
Winamp był pierwszym w historii programem, w którym zastosowano mechanizm zmiany "skórek".
Winamp od wersji 3.x umożliwia całkowitą zmianę "skórki" - wygląd Winampa mógł nie przypominać "skórki" oryginalnej.
W wersji 2.x (i wcześniejszych) Winamp mógł zmieniać "skórkę" wyłącznie kolorystycznie - ogólny kształt interfejsu pozostawał bez zmian.
W lutym 2005 roku Winamp miał 33 milionów użytkowników, natomiast w Sierpniu 2006 – 57mln.
Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.
MPEG (ang. Moving Picture Experts Group) - grupa robocza ISO/IEC zajmująca się rozwojem standardów kodowania audio i wideo, a także zatwierdzona przez ISO grupa powszechnie stosowanych formatów zapisu danych zawierających obraz i dźwięk.
Wśród tych standardów znajdują się m.in. najpopularniejszy format kompresji dźwięku, stosowany w komputerach osobistych i przenośnych odtwarzaczach muzycznych (MP3) oraz opracowany dość dawno przez grupę niezależnych ekspertów standard do zapisu filmów (Video CD, DVD) i transmisji telewizji cyfrowej (MPEG 2).
Powstanie grupy
Grupa MPEG powstała w 1988, do pierwszego spotkania doszło w maju 1988 w Ottawie.
Jej celem było opracowanie standardu kodowania wideo wraz z dźwiękiem.
Rozwój technologii wymógł konieczność opracowania sposobu kompresji, ponieważ np. obraz PAL zwykle składa się 25 klatek na sekundę, 720 punktów w poziomie i 576 punktów w pionie, a kolor każdego z tych punktów opisany jest 24 bitami.
Oznacza to, że każda sekunda nieskompresowanego obrazu w standardzie PAL ma wielkość prawie 30 megabajtów. 1,5-godzinny film w tym formacie zajmuje ponad 156 gigabajtów, a do jego zapisania potrzebne byłyby 224 płyty CD.
Ponieważ taka ilość danych drastycznie przekraczała możliwości dostępnego na ówczesnym rynku konsumenckim sprzętu, zarówno jeśli chodzi o możliwości składowania danych, jak i ich przesyłu czy odczytu z nośników danych, cyfrowe odtwarzanie wideo wymagało opracowania wydajnych standardów kompresji.
Formaty
W 1991 opracowano oficjalną specyfikację standardu MPEG-1. Obraz ma w nim rozdzielczość 352x240 punktów i jest wyskalowany do odtwarzania pełnoekranowego, a przepustowość wynosi 1,5 Mb/s. Trzecia warstwa standardu MPEG-1 dotyczy kodowania dźwięku i jest wykorzystywana w popularnym formacie MP3.
W roku 1994 pojawiła się specyfikacja standardu MPEG-2, w którym maksymalna rozdzielczość obrazu wynosi 1920x1152 punktów, a prędkość transferu waha się między 3 a 130 Mb/s.
MPEG-3 został oryginalnie zaprojektowany dla HDTV, został jednak porzucony gdy okazało się, że format MPEG-2 jest dla telewizji wysokiej rozdzielczości w zupełności wystarczający.
MPEG-4 jest przystosowany głównie do kompresji danych strumieniowych (wideokonferencje), dlatego posiadał zaimplementowane funkcje ochronne przed błędami przesyłu.
Ich usunięcie i drobne usprawnienia w części 2 standardu przez francuskiego hakera Jérôme Rota (ur. 1973 w Montpellier) zaowocowało powstaniem kodeka "DivX;-)" (emotikon jest częścią nazwy tego kodeka).
Od tej pory rozpoczął się dynamiczny rozwój tej gałęzi multimediów, oraz powstanie coraz bardziej wydajnych kodeków, takich jak XviD.
Część 3. standardu MPEG-4 opisuje kodek audio AAC. Część 10. opisuje jeszcze wydajniejszy algorytm kompresji, nazwany AVC - Advanced Video Coding (zalecenie ITU-T H.264).
MPEG-7 to standard opisu danych multimedialnych. Umożliwia zapis informacji o cechach obrazu: kształtach, kolorach, teksturach. Na podstawie tych danych możliwe jest szybkie i trafne odnajdywanie obrazów podobnych do siebie.
MPEG-21 to przyszłościowy standard, mający na celu dalszą standaryzację treści multimedialnych.
Techniki kompresji
W kodowaniu obrazu MPEG 1, 2 i 4 wykorzystywane są różne metody kompresji bazujące na znajomości ograniczeń ludzkiego postrzegania obrazów:
Podpróbkowanie chrominancji. W obrazie cyfrowym kolor każdego punktu kodowany jest przy pomocy trzech 8-bitowych wartości. Informują one o nasyceniu punktu składowymi barw: czerwonej (Red), zielonej (Green) oraz niebieskiej (Blue)- reprezentacja RGB. W cyfrowym obrazie wideo do zdefiniowania koloru punktu używa się reprezentacji YCbCr, opartej na składowych luminancji (jasności, oznaczenie Y) oraz chrominancji (odcień i nasycenie, oznaczenie Cb i Cr).
Aby obejrzeć taki obraz należy przeprowadzić konwersję danych o kolorach z reprezentacji YCbCr na RGB.
Multimedia (z łac. Multum + Medium) to media, które wykorzystują różne formy informacji oraz różne formy ich przekazu (np. tekst, dźwięk, grafikę, animację, wideo) w celu dostarczania odbiorcom informacji lub rozrywki.
Termin „multimedia” ma również zastosowanie w mediach elektronicznych służących do rejestrowania oraz odtwarzania treści multimedialnych.
Multimedia posiadają cechy tradycyjnych technik mieszanych i sztuk pięknych, jednak mają szerszy zakres.
Termin bogate media jest synonimem terminu multimedia interaktywne.
Multimedia są zestawieniem takich form:
Tekst
Audio
Obrazy statyczne
Animacje
Wideo
Interaktywne
Cechy charakterystyczne
Lokalne
Nagrywane
Online
Przesyłanie
Strumieniowe
Prezentacje multimedialne mogą być odbierane na żywo, wyświetlane, transmitowane lub odtwarzane w dowolnym miejscu.
Transmisja może przybierać postać bezpośredniej lub rejestrowanej prezentacji multimedialnej. Transmisja oraz nagrania występują jako analogowa lub cyfrowa elektroniczna technologia mediów.
Cyfrowe multimedia bezpośrednie są pobierane lub przekazywane strumieniowo.
Mogą być one przekazywane na żywo lub na życzenie użytkownika.
Gry multimedialne mogą być prowadzone pomiędzy różnymi użytkownikami w sieci online czy lokalnie z nie podłączonym do sieci komputerem lub w systemie gier.
Różne rodzaje technicznych i cyfrowych multimediów mogą służyć poprawie jakości odbioru, na przykład łatwiejszemu i szybszemu przekazowi informacji.
A jeśli chodzi o rozrywkę czy sztukę mogą przewyższyć efektownością codzienne doświadczenia.
Pokaz laserowy jest przedstawieniem multimedialnym na żywo.
Wysoka interaktywność jest możliwa dzięki połączeniu wielu form przekazu.
Multimedia sieciowe są coraz bardziej nastawione na konkretne informacje, co umożliwia użytkownikom wprowadzanie poprawek i dostosowywanie programów do własnych potrzeb.
Przykładów jest wiele, począwszy od licznych stron internetowych o różnej zawartości (galerie zdjęć tworzone przez użytkowników sieci zawierające zarówno obrazy jak i tekst), do symulacji, której składowe (wydarzenia, ilustracje, animacje czy video) mogą być modyfikowane.
Pozwala to zmieniać „doświadczenie” multimedialne bez konieczności przeprogramowywania.
Terminologia
Historia terminu multimedia
W 1965 termin multi-media został użyty do określenia Exploding Plastic Inevitable, przedstawienia Andiego Warhola, które było połączeniem muzyki rockowej, kina, eksperymentalnego oświetlenia i performance’u.
W ciągu następnych czterdziestu lat słowo to nabierało innych znaczeń. Pod koniec lat 70. określało prezentacje składające się z kilku jednoczesnych pokazów slajdów zgranych w czasie ze ścieżką dźwiękową. W latach 90. nabrało swojego obecnego znaczenia. W mowie potocznej termin multimedia odnosi się do kombinacji mediów elektronicznych składających się z filmu, obrazów, dźwięków i tekstu, która umożliwia odbiór interaktywny. Wiele informacji dostępnych obecnie w Internecie odpowiada tej definicji.
Użycie słowa i kontekst
Słowo media jest liczbą mnogą słowa medium. Termin "multimedia" jest pleonazmem, jeśli ‘multi’ określa wielokrotność jednej formy mediów takich jak zbiór płyt CD. Ważne jest, aby używać słowa ‘multimedia’ jedynie do określenia różnych form mediów.
Termin ‘multimedia’ jest także niejednoznaczny. Treść statyczną (np. książkę papierową) można traktować jako multimedia, jeśli posiada zarówno obrazki jak i tekst, albo jako formę interaktywną, jeśli użytkownik przewraca strony kiedy chce.
odtwarzacz multimedialny
Producent Karol Winnicki
System operacyjny Microsoft Windows 98/Me/2000/XP/Vista/7
Pierwsze wydanie 2001
Aktualna wersja stabilna 2.105 / 26 marca 2009
Aktualna wersja testowa 2.130 (beta) / 5 marca 2009
Licencja freeware
BESTplayer – darmowy polski odtwarzacz multimedialny dla systemów Windows stworzony przez Karola Winnickiego. Jego pierwsza wersja miała premierę w 2001 roku, druga pojawiła się w 2008 roku.
BESTplayer 1
Program miał premierę w 2001 roku, stał się jednym z najpopularniejszych odtwarzaczy w Polsce. Jego główną zaletą jest prostota użytkowania. Nie wymaga instalacji, jest rozpowszechniany w jednym pliku wykonywalnym o rozmiarze 292 kB.
BESTplayer 2
Druga wersja odtwarzacza pojawiła się po siedmiu latach.
Podobnie jak BESTplayer 1 nie wymaga instalacji, składa się z jednego pliku wielkości 0,97MB.
Jego prosty wygląd bardzo przypomina poprzednią wersję, jednym z założeń producenta jest to, że nigdy nie będzie można go zmieniać za pomocą skórek.
Wersja ta samodzielnie wyszukuje odpowiednie napisy, nawet w kilkunastu językach dla popularnych filmów.
Z poziomu programu można też wysyłać własne napisy na serwer, jeśli nie znajdują się jeszcze w bazie.
BESTplayer wyświetla informacje o filmie takie jak rok produkcji, reżyser czy obsada oraz jego okładkę pochodzące z serwisu IMDb.
Obsługuje również zewnętrznego lektora oraz pozwala na zaawansowane synchronizowanie napisów z obrazem.
Zapamiętuje pozycję filmu, na której zakończyło się odtwarzanie.
Automatycznie sprawdza czy istnieje nowsza wersja aplikacji.
Historia wersji
Wersja Premiera
2.00 marzec 2008
2.02 marzec 2008
2.04 22 kwietnia 2008
2.105 (beta) 31 grudnia 2008
2.109 (beta) 10 lutego 2009
2.121, 2.122, 2.130 (beta) 5 marca 2009
2.105 26 marca 2009
Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.
