Bitrate

Tzw. bitrate audio i video w VCD jest stały, tak jak na płytach
CD-Audio. Wynika to z konieczności kompatybilności z czytnikami o
pojedynczej prędkości odczytu (x1), które były obecne na rynku w czasu
tworzenia standardu VCD.

Dźwięk

Płyta VCD może posiadać jeden kanał stereo, lub dwa kanały mono. Płyta
DVD pozwala na wybór pomiędzy sygnałem monofonicznym, stereo, a także
przestrzennym. Ponadto DVD obsługuje do 8 ścieżek audio, z których
każda posiada 8 kanałów - pozwala to np na dowolne przełączanie
pomiędzy wersjami językowymi. Jakość dźwięku jest wyższa niż na VCD
ponieważ dźwięk najczęściej nie jest kompresowany.

Sposób zapisu

W przeciwieństwie do DVD płyta VCD nie musi posiadać systemu plików -
informacja o obrazie zostaje zapisana w oddzielnej sesji po której
można dodać system plików zawierający menu i dodatkowe pliki.

Nośnik

VCD zgodnie ze swoim przeznaczeniem jest nagrywane na zwykłej płycie
CD, natomiast format DVD wymaga płyty DVD posiadającej kilkukrotnie
większą gęstość zapisu.

Na czym polega kompresja dźwięku

Kompresja dźwięku polega na wykorzystaniu tzw. "bezwładności"
ludzkiego mózgu - słabsze dźwięki są niesłyszalne gdy następują na
krótko przed i tuż po głośniejszym dźwięku. Ponadto usunięte zostają
dźwięki z zakresu niesłyszalnego dla ludzkiego ucha tj. częstotliwości
wykraczające poza zakres od 16 Hz do 20 kHz. Pozwala to nawet na
dziesięciokrotne zmniejszenie objętości pliku dźwiękowego. Kolejne
stopnie kompresji słyszalnie obniżają jakość materiału, co nie rzutuje
na jego wartość np. gdy kompresowane jest nagranie mowy - zostają
usunięte szumy i zmniejszony zakres częstotliwości, ale materiał
pozostaje "czytelny".

Kodek został opracowany głównie z myślą o wykorzystaniu go w strumieniowaniu dźwięku przy łączu internetowym o niskiej przepustowości.

Wiele internetowych stacji radiowych korzysta z RealAudio przy transmitowaniu audycji przez Internet.

Rozszerzenie plików RealAudio to .ra, .rm lub .ram.

Główną aplikacją do odtwarzania RealAudio jest RealPlayer.

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

Został po raz pierwszy opublikowany w 1997 roku, a obecna wersja 10 pojawiła się w roku 2004.

RealVideo jest używany do strumieniowej transmisji obrazu w sieciach opartych na protokole TCP/IP (Internet).

Obecnie jest możliwe odbieranie RealVideo zarówno na komputerze, jak i w telefonach komórkowych i urządzeniach PDA.

RealVideo funkcjonuje zazwyczaj z RealAudio, z którym tworzy wspólną całość jako pakiet RealMedia.

Głównym odtwarzaczem RealMedia jest RealPlayer (stworzony przez RealNetworks).

RealPlayer jest obecnie w wersji 10. Aplikacją open source odtwarzającą RealVideo jest MPlayer.

Za pomocą RealPlayer nie jest możliwe zapisanie strumieniowej transmisji RealVideo jako plik. Można do tego celu użyć Mplayer albo StreamBox VCR.

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

Platforma sprzętowa Wieloplatformowy

Aktualna wersja stabilna - 1.2.2 / Maj 29, 2009

Licencja -GPL

Xvid - jest stratnym kodekiem video zgodnym ze standardem MPEG-4 part 2, wydanym na licencji GNU GPL.

W przeciwieństwie do DivXa, jest całkowicie darmowy i pozbawiony komercyjnych ograniczeń.

Kompilacje Xvid

Ponieważ kod źródłowy Xvida jest powszechnie dostępny, istnieje wiele różnych jego kompilacji.

Najpopularniejszymi z nich są:

Koepi

Jawor (polska kompilacja)

Nic (nie rozwijana)

Celtic Druid (nie rozwijana)

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

Winamp posiada też możliwość nagrywania i zgrywania płyt CD, bibliotekę mediów, uzupełnianie danych o utworach z internetowego serwisu CDDB.

Współpracuje z odtwarzaczami multimedialnymi (firmy Apple, Creative i zgodnych z Microsoft Plays For Sure). Możliwości programu można zwiększyć wtyczkami.

Program jest dostępny na platformę Windows.

Historia

Pierwsza wersja programu ukazała się w 1997 roku.

Zbudowana była jedynie z okna zawierającego przyciski play, stop, pause oraz unpause.

Premiera obecnej edycji 5 miała miejsce w 2004 r.

Wersja Winampa 4.x nigdy nie istniała, ponieważ Winamp 5.x jest wersją łączącą cechy serii oznaczonej numerem 2.x i wersji 3.x (2 + 3 = 5).

Alternatywne programy:

AIMP

ALSong

Amarok

CoolPlayer

foobar2000

iTunes

jetAudio

QuickTime

Quintessential Player

RealPlayer

Sonique

Songbird

VLC media player: odtwarzacz multimediów dla wielu platform

Windows Media Player

XMPlay

Ciekawostki

Winamp był pierwszym w historii programem, w którym zastosowano mechanizm zmiany "skórek".

Winamp od wersji 3.x umożliwia całkowitą zmianę "skórki" - wygląd Winampa mógł nie przypominać "skórki" oryginalnej.

W wersji 2.x (i wcześniejszych) Winamp mógł zmieniać "skórkę" wyłącznie kolorystycznie - ogólny kształt interfejsu pozostawał bez zmian.

W lutym 2005 roku Winamp miał 33 milionów użytkowników, natomiast w Sierpniu 2006 – 57mln.

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

Wśród tych standardów znajdują się m.in. najpopularniejszy format kompresji dźwięku, stosowany w komputerach osobistych i przenośnych odtwarzaczach muzycznych (MP3) oraz opracowany dość dawno przez grupę niezależnych ekspertów standard do zapisu filmów (Video CD, DVD) i transmisji telewizji cyfrowej (MPEG 2).

Powstanie grupy

Grupa MPEG powstała w 1988, do pierwszego spotkania doszło w maju 1988 w Ottawie.

Jej celem było opracowanie standardu kodowania wideo wraz z dźwiękiem.

Rozwój technologii wymógł konieczność opracowania sposobu kompresji, ponieważ np. obraz PAL zwykle składa się 25 klatek na sekundę, 720 punktów w poziomie i 576 punktów w pionie, a kolor każdego z tych punktów opisany jest 24 bitami.

Oznacza to, że każda sekunda nieskompresowanego obrazu w standardzie PAL ma wielkość prawie 30 megabajtów. 1,5-godzinny film w tym formacie zajmuje ponad 156 gigabajtów, a do jego zapisania potrzebne byłyby 224 płyty CD.

Ponieważ taka ilość danych drastycznie przekraczała możliwości dostępnego na ówczesnym rynku konsumenckim sprzętu, zarówno jeśli chodzi o możliwości składowania danych, jak i ich przesyłu czy odczytu z nośników danych, cyfrowe odtwarzanie wideo wymagało opracowania wydajnych standardów kompresji.

Formaty

W 1991 opracowano oficjalną specyfikację standardu MPEG-1. Obraz ma w nim rozdzielczość 352x240 punktów i jest wyskalowany do odtwarzania pełnoekranowego, a przepustowość wynosi 1,5 Mb/s. Trzecia warstwa standardu MPEG-1 dotyczy kodowania dźwięku i jest wykorzystywana w popularnym formacie MP3.

W roku 1994 pojawiła się specyfikacja standardu MPEG-2, w którym maksymalna rozdzielczość obrazu wynosi 1920x1152 punktów, a prędkość transferu waha się między 3 a 130 Mb/s.

MPEG-3 został oryginalnie zaprojektowany dla HDTV, został jednak porzucony gdy okazało się, że format MPEG-2 jest dla telewizji wysokiej rozdzielczości w zupełności wystarczający.

MPEG-4 jest przystosowany głównie do kompresji danych strumieniowych (wideokonferencje), dlatego posiadał zaimplementowane funkcje ochronne przed błędami przesyłu.

Ich usunięcie i drobne usprawnienia w części 2 standardu przez francuskiego hakera Jérôme Rota (ur. 1973 w Montpellier) zaowocowało powstaniem kodeka "DivX;-)" (emotikon jest częścią nazwy tego kodeka).

Od tej pory rozpoczął się dynamiczny rozwój tej gałęzi multimediów, oraz powstanie coraz bardziej wydajnych kodeków, takich jak XviD.

Część 3. standardu MPEG-4 opisuje kodek audio AAC. Część 10. opisuje jeszcze wydajniejszy algorytm kompresji, nazwany AVC - Advanced Video Coding (zalecenie ITU-T H.264).

MPEG-7 to standard opisu danych multimedialnych. Umożliwia zapis informacji o cechach obrazu: kształtach, kolorach, teksturach. Na podstawie tych danych możliwe jest szybkie i trafne odnajdywanie obrazów podobnych do siebie.

MPEG-21 to przyszłościowy standard, mający na celu dalszą standaryzację treści multimedialnych.

Techniki kompresji

W kodowaniu obrazu MPEG 1, 2 i 4 wykorzystywane są różne metody kompresji bazujące na znajomości ograniczeń ludzkiego postrzegania obrazów:

Podpróbkowanie chrominancji. W obrazie cyfrowym kolor każdego punktu kodowany jest przy pomocy trzech 8-bitowych wartości. Informują one o nasyceniu punktu składowymi barw: czerwonej (Red), zielonej (Green) oraz niebieskiej (Blue)- reprezentacja RGB. W cyfrowym obrazie wideo do zdefiniowania koloru punktu używa się reprezentacji YCbCr, opartej na składowych luminancji (jasności, oznaczenie Y) oraz chrominancji (odcień i nasycenie, oznaczenie Cb i Cr).

Aby obejrzeć taki obraz należy przeprowadzić konwersję danych o kolorach z reprezentacji YCbCr na RGB.

Termin „multimedia” ma również zastosowanie w mediach elektronicznych służących do rejestrowania oraz odtwarzania treści multimedialnych.

Multimedia posiadają cechy tradycyjnych technik mieszanych i sztuk pięknych, jednak mają szerszy zakres.

Termin bogate media jest synonimem terminu multimedia interaktywne.

Multimedia są zestawieniem takich form:

Tekst

Audio

Obrazy statyczne

Animacje

Wideo

Interaktywne

Cechy charakterystyczne

Lokalne

Nagrywane

Online

Przesyłanie

Strumieniowe

Prezentacje multimedialne mogą być odbierane na żywo, wyświetlane, transmitowane lub odtwarzane w dowolnym miejscu.

Transmisja może przybierać postać bezpośredniej lub rejestrowanej prezentacji multimedialnej. Transmisja oraz nagrania występują jako analogowa lub cyfrowa elektroniczna technologia mediów.

Cyfrowe multimedia bezpośrednie są pobierane lub przekazywane strumieniowo.

Mogą być one przekazywane na żywo lub na życzenie użytkownika.

Gry multimedialne mogą być prowadzone pomiędzy różnymi użytkownikami w sieci online czy lokalnie z nie podłączonym do sieci komputerem lub w systemie gier.

Różne rodzaje technicznych i cyfrowych multimediów mogą służyć poprawie jakości odbioru, na przykład łatwiejszemu i szybszemu przekazowi informacji.

A jeśli chodzi o rozrywkę czy sztukę mogą przewyższyć efektownością codzienne doświadczenia.

Pokaz laserowy jest przedstawieniem multimedialnym na żywo.

Wysoka interaktywność jest możliwa dzięki połączeniu wielu form przekazu.

Multimedia sieciowe są coraz bardziej nastawione na konkretne informacje, co umożliwia użytkownikom wprowadzanie poprawek i dostosowywanie programów do własnych potrzeb.

Przykładów jest wiele, począwszy od licznych stron internetowych o różnej zawartości (galerie zdjęć tworzone przez użytkowników sieci zawierające zarówno obrazy jak i tekst), do symulacji, której składowe (wydarzenia, ilustracje, animacje czy video) mogą być modyfikowane.

Pozwala to zmieniać „doświadczenie” multimedialne bez konieczności przeprogramowywania.

Terminologia

Historia terminu multimedia

W 1965 termin multi-media został użyty do określenia Exploding Plastic Inevitable, przedstawienia Andiego Warhola, które było połączeniem muzyki rockowej, kina, eksperymentalnego oświetlenia i performance’u.

W ciągu następnych czterdziestu lat słowo to nabierało innych znaczeń. Pod koniec lat 70. określało prezentacje składające się z kilku jednoczesnych pokazów slajdów zgranych w czasie ze ścieżką dźwiękową. W latach 90. nabrało swojego obecnego znaczenia. W mowie potocznej termin multimedia odnosi się do kombinacji mediów elektronicznych składających się z filmu, obrazów, dźwięków i tekstu, która umożliwia odbiór interaktywny. Wiele informacji dostępnych obecnie w Internecie odpowiada tej definicji.

Użycie słowa i kontekst

Słowo media jest liczbą mnogą słowa medium. Termin "multimedia" jest pleonazmem, jeśli ‘multi’ określa wielokrotność jednej formy mediów takich jak zbiór płyt CD. Ważne jest, aby używać słowa ‘multimedia’ jedynie do określenia różnych form mediów.

Termin ‘multimedia’ jest także niejednoznaczny. Treść statyczną (np. książkę papierową) można traktować jako multimedia, jeśli posiada zarówno obrazki jak i tekst, albo jako formę interaktywną, jeśli użytkownik przewraca strony kiedy chce.

Producent Karol Winnicki

System operacyjny Microsoft Windows 98/Me/2000/XP/Vista/7

Pierwsze wydanie 2001

Aktualna wersja stabilna 2.105 / 26 marca 2009

Aktualna wersja testowa 2.130 (beta) / 5 marca 2009

Licencja freeware

BESTplayer – darmowy polski odtwarzacz multimedialny dla systemów Windows stworzony przez Karola Winnickiego. Jego pierwsza wersja miała premierę w 2001 roku, druga pojawiła się w 2008 roku.

BESTplayer 1

Program miał premierę w 2001 roku, stał się jednym z najpopularniejszych odtwarzaczy w Polsce. Jego główną zaletą jest prostota użytkowania. Nie wymaga instalacji, jest rozpowszechniany w jednym pliku wykonywalnym o rozmiarze 292 kB.

BESTplayer 2

Druga wersja odtwarzacza pojawiła się po siedmiu latach.

Podobnie jak BESTplayer 1 nie wymaga instalacji, składa się z jednego pliku wielkości 0,97MB.

Jego prosty wygląd bardzo przypomina poprzednią wersję, jednym z założeń producenta jest to, że nigdy nie będzie można go zmieniać za pomocą skórek.

Wersja ta samodzielnie wyszukuje odpowiednie napisy, nawet w kilkunastu językach dla popularnych filmów.

Z poziomu programu można też wysyłać własne napisy na serwer, jeśli nie znajdują się jeszcze w bazie.

BESTplayer wyświetla informacje o filmie takie jak rok produkcji, reżyser czy obsada oraz jego okładkę pochodzące z serwisu IMDb.

Obsługuje również zewnętrznego lektora oraz pozwala na zaawansowane synchronizowanie napisów z obrazem.

Zapamiętuje pozycję filmu, na której zakończyło się odtwarzanie.

Automatycznie sprawdza czy istnieje nowsza wersja aplikacji.

Historia wersji

Wersja Premiera

2.00 marzec 2008

2.02 marzec 2008

2.04 22 kwietnia 2008

2.105 (beta) 31 grudnia 2008

2.109 (beta) 10 lutego 2009

2.121, 2.122, 2.130 (beta) 5 marca 2009

2.105 26 marca 2009

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.

Podobnie jak wiele innych opiera się o dyskretną transformację kosinusową. Do jej najpopularniejszych implementacji należą DivX, XviD, 3ivx i libavcodec.

Należy mieć na uwadze istnienie zupełnie innej kompresji – MPEG-4 część 10, lepiej znanej jako H.264 albo AVC, która też wchodzi w skład MPEG-4, a nie jest zgodna z częścią 2.

Profile

Przewidziano stosowanie kodeka do różnych celów: od rejestrowania i wyświetlania obrazu przez naręczne urządzenia, aż po cyfrową telewizję.

Na chwilę obecną istnieje więc około 21, różnych profili: Simple, Advanced Simple, oraz mniej popularne Main, Core, Advanced Coding Efficiency, Advanced Real Time Simple i inne.

Simple Profile (SP)

Simple Profile został stworzony dla obrazów o małej rozdzielczości, sieci o ograniczonej przepustowości i małych, prostych urządzeń. Jest stosowany w telefonach komórkowych, innych urządzeniach naręcznych, prostych systemach konferencyjnych, systemach monitoringu i innych.

Advanced Simple Profile (ASP)

Advanced Simple Profile zawiera w stosunku do SP liczne usprawnienia, w których skład wchodzą:

Kwantyzacja MPEG.

Obraz z przeplotem.

Ramki dwukierunkowe (B Frame).

estymacja wektorów ruchu z dokładnością do 1/4 odstępu próbkowania, (ang. Quarter Pixel motion compensation, Qpel)

Globalna kompensacja ruchu (ang. Global motion compensation, GMC)

Kwantyzacja MPEG, przeplot i ramki dwukierunkowe zostały stworzone na bazie standardu MPEG-2.

Estymacja ze zwiększoną dokładnością była czymś zupełnie nowym. Później coś podobnego zostało wprowadzone do H.264/MPEG-4 AVC i Windows Media Video. Część implementacji jednak jej nie uwzględnia ze względu na drastyczny wzrost wymagań odnośnie zasobów i niewielką poprawę jakości.

Globalna kompensacja ruchu również nie spotkała się z powszechnym wykorzystaniem. Jak wyżej niewielki wzrost jakości został okupiony dużym wzrostem wymagań sprzętowych i komplikacją algorytmów.

MPEG-4 a DivX

Kod źródłowy jednej z implementacji MPEG-4, stworzonej przez Microsoft do użytku w systemie Windows Media (pliki WMV) dostał się w ręce hakerów i został udostępniony rzeszom. Stworzone przez hakerów nielegalne oprogramowanie kodujące (kodek), rozpowszechnione w Internecie jako "DivX ", szybko zostało zaadaptowane do użycia w znanych systemach operacyjnych, takich jak Windows, MacOS, Linux i BeOS.

Pierwotny kodek DivX udostępniony przez hakerów oznaczony był numerem wersji 3.11.

Wkrótce potem na rynku pojawił się komercyjny program o nazwie DivX 4.0 (już bez znaczka ";-)") – nie zawierał on już wykradzionego kodu, lecz był implementacją MPEG-4 napisaną od podstaw przez firmę DivX Networks (obecnie DivX Inc.). "DivX" jest obecnie zastrzeżonym znakiem towarowym tej firmy, natomiast samo oprogramowanie miało kilka kolejnych wersji, wprowadzających bardziej zaawansowane techniki kodowania.

W związku z faktem, iż oprogramowanie DivX® jest komercyjnym, zamkniętym produktem firmy DivX Networks, społeczność wolnego oprogramowania stworzyła alternatywny kodek XviD, rozpowszechniany na licencji GNU GPL.

Wykorzystuje on szerszy zakres możliwości standardu MPEG-4 niż DivX i daje możliwość bardziej precyzyjnej kontroli sposobu kompresji, dzięki czemu filmy kompresowane tym kodekiem często mają wyższą jakość, niż komercyjnym DivX.

Formaty DivX/XviD jakością niewiele ustępują DVD, charakteryzuje je duża rozdzielczość i duża kompresja obrazu (przeciętny film pełnometrażowy można zmieścić w objętości 700 MB, czyli jednej płyty CD), jednak z momentem upowszechniania się ekranów LCD o dużej przekątnej, jak i telewizorów HDTV, jakość tego formatu pozostawia obecnie bardzo wiele do życzenia.

Popularne implementacje

Wykorzystywana także do przesyłania filmów przez Internet.

Do odtwarzania wymagany jest układ komputerowy posiadający odpowiednio wydajny procesor do dekodowania programowego (np. komputer osobisty lub konsola Xbox) lub dekoder sprzętowy (np. w niektórych odtwarzaczach DVD).

Pierwotnie pod nazwą "DivX " występowała nielegalnie udostępniona, zmodyfikowana wersja kodeka MPEG 4 autorstwa Microsoftu.

Dokonał tego francuski haker Jérôme Rota (ur. 1973 w Montpellier).

Warto jednak zauważyć, że kodek ten, pomimo sugerującej to nazwy, nie jest zgodny ze standardem MPEG-4 (tak samo DivX 3) - Microsoft nazwał go tak ponieważ myślał, że zostanie on właśnie wybrany jako ten standard.

Ponieważ tak się nie stało, kolejne wersje tego kodeka nosiły już nazwę Windows Media Video.

Autorzy DivX-a postanowili jednak stworzyć własną implementację kodeka MPEG-4.

W ten sposób powstał Project Mayo, z którego następnie wykształcił się obecny, komercyjny DivX oraz otwarty XviD. Wersje DivX od 4 do 6.x są zgodne ze standardem MPEG-4 ASP.

Wersja 7 jest zgodna z standardem MPEG-4 AVC .

Artykuł pochodzi z Wikipedi i jest na licencji GNU Free Documentation Licence.