Wideotelefonia
Połączenie dwukanałowe zestawiane być powinno przez dwa etapy. Najpierw kanał pierwszy (Call 1), zadedykowany dla transmisji multimedialnej (sygnał mowy + wideo + dane), potem kanał drugi (Call 2), przeznaczony do transmisji wideo. Po zestawieniu obu kanałów następuje regulacja opóźnienia międzykanałowego aż do osiągnięcia pełnej synchronizacji. Kanał pierwszy (Call 1) powinien być sygnalizowany sygnałem dźwiękowym (dzwonienia). Kanał drugi (Call 2) powinien być automatycznie odbierany po stronie wywoływanej. Jeśli najpierw zestawione zostanie połączenie rozmówne o paśmie 3.1 kHz, a jeśli użytkownik zażyczy sobie zmianę usługi na wideotelefonie, to będzie podjęta próba ramkowania sygnału i zmiany ustawień terminalu, tak by nie została zaburzona komunikacja głosowa. Istnieje niebezpieczeństwo, iż nie zawsze będzie to możliwe, wtedy należy jeszcze raz zestawić połączenie, ale od razu w trybie wideotelefonicznym. Jakość przenoszonej mowy będzie jak dla ISDN – o paśmie analogowym 3.1kHz lub 7 kHz. Można skorzystać z opcji, w której terminal wideotele zaprogramowany został tylko do odbierania połączeń wideotelefonicznych. dostępna dla użytkownika przepływność to 2B + D (128 kbit/s), która nie daje dobrej jakości transmisji obrazu i dźwięku.
Sygnały składowe
W sygnałach wideotelefonicznych wyróżniamy następujące sygnały składowe: Sygnał dźwiękowy (audio signals) tworzący ciągły strumień danych który wymaga transmisji w czasie realnym. Sygnał wideo (video signals) generuje ciągły strumień danych, który zapewnia najwyższą prędkość transmisji dla uzyskania maks. jakości, dostępnej przy przepływności kanału. Sygnał sterujący (control signals) obejmuje jak sama nazwa mówi informacje „sterujące”, przesyłane między terminalem a siecią w kanale D. Kanał dla sygnalizacji między dwoma terminalami zostaje udostępniony tylko w przypadku zaistnienia takiej potrzeby, zgodnego z zaleceniem H.221, tj. w kanale BAS (Bit/rate Allocation Signal) lub w kanale serwisowym (service channel). W sygnałach transmitowania danych są przesyłane obrazy, dokumenty i itp. Sygnał transmisji danych jest sygnałem dodatkowym i dlatego transmitowane mogą być tylko w ograniczonym przedziale czasowym, zastępując całość lub część sygnału audiowizualnego. Transmisja danych poprzedzana jest negocjacją warunków transmisji pomiędzy terminalami, ponieważ jest to funkcja opcjonalna i wymaga dodatkowego wyposażenia terminala wideokonferencyjnego.
Kodowanie wideo
-H.261 algorytm kompresji obrazu CIF ( Common Intermediate Format) oraz QCIF ( Quarter CIF). Standard kodowania QCIF zapewnia rozdzielczość sygnału luminacji 144 lini 176 elementów oraz 72 linie 88 elementów dla każdego ze składowych sygnałów chrominancji. Strumień wejściowy kodera ma prędkość transmisji 9.1 Mbit/s. Standard CIF zapewnia rozdzielczość sygnału luminacji 288 linii 352 elementów oraz 144 linie 176 elementów dla każdego ze składowych sygnałów chrominancji. Strumień wyjściowy kodera ma prędkość transmisji 36.5 Mbit/s.
Kodowania audio
Stosowanie w systemach wideotelefonicznych metody kompresji dźwięku, generują ciągły strumień danych o stałej prędkości binarnej (CBR), nie są stosowane detektory ciszy.
Zalecenie G.711 jest to dominujący obecnie standard. Określa kompresję sygnału audio w paśmie telefonicznym: 300 – 3400 Hz o przepustowości 64 kbits. Może być używany we wszystkich sygnałach przesyłanych w sieci komutowanej.
Zalecenie G.722 przeznaczone jest dla sygnałów audio w paśmie od 50 do 7000 Hz. Podczas kompresji sygnał dzielony jest na dwa podpasma, pasmo małych częstotliwości do 4kHz i pasmo powyżej częstotliwości 4kHz, następnie następuje kodowanie adaptacyjne DPSM. Jakość kodowania G.722 jest wyższa niż w przypadku G.711.
Zalecenie G.
Categorised as: Bez kategorii